Ad.1. Przy utracie pojedyńczego zęba możliwe są dwa rozwiązania. Oszlifowanie dwóch sąsiednich zębów i wykonanie tradycyjnego mostu lub wprowadzenie implantu. Pierwszy sposób jest dobrym rozwiązaniem w sytuacji, gdy zęby przeznaczone do szlifowania są próchniczo zniszczone lub mają rozległe nieestetyczne wypełnienia. Natomiast jeśli są to zdrowe zęby to szkoda ich szlifować i w tym przypadku zdecydowanie poleca się wprowadzenie implantu, na który osadza się koronę.

Ad.2. Tutaj szczególne znaczenie mają braki wolnoskrzydłowe, czyli braki zębów w odcinkach bocznych. U takich pacjentów niemożliwe jest wykonanie tradycyjnych mostów. W tej sytuacji pacjent ma do wyboru dwa rozwiązania: leczenie protezą ruchomą (często jest to dla pacjenta nie do zaakceptowania) albo zastosowanie dwóch, trzech implantów i uzupełnienie braków mostem umieszczonym na stałe na implantach.

Ad.3. Przy bezzębiu w trudnych warunkach anatomicznych (głównie żuchwa) często tradycyjne protezy w ogóle nie utrzymują się na podłożu protetycznym. W takich protezach trudno się mówi, a ugryzienie czegoś twardego w ogóle nie wchodzi w rachubę. Jest to dla pacjentów niewątpliwie duży dyskomfort. W takiej sytuacji zaleca się wykonanie dwóch lub czterech wszczepów. Na nich montuje się specjalną belkę utrzymującą - tzw. belka Doldera lub stabilizuje się protezę za pomocą zatrzasków kulowych. W tak zamocowanej protezie można nie tylko swobodnie mówić, ale również gryźć twarde pokarmy.